نوحه پروانه ها رفتند از بوستانم

 تا کی ببارم مثل باران بهاری

از دیدگان من شودخونا به جاری

از اب مژگان گونه هایم ابیاری

فریاد      وا ویلا دهم با بیقراری خدا با بیقرای

 صد زخم خنجر بین بر استخوانم

پروانه ها رفتنداز بوستانم

در گذرگاه باد خزانم       سوزد دل زاه فغانم ، پس از دل خسته تاب و توانم.

کاش می شد پدرم برگردد

گونه از بوسه او ترگردد

باز بینم رخ نیکویش را

شام هجران وی اخر گردد       کاش می امد غم ها می رفت 

پروانه ها رفتنداز بوستانم

 

در گذرگاه باد خزانم       سوزد دل زاه فغانم ، پس از دل خسته تاب و توانم.

بابا تو مهربانی   بابا تو دل روابا یی   تنها امید مایی   بابای خوش بیانم

/ 2 نظر / 103 بازدید